Mijn laatste blog! Thuis zal ik nog fotoxb4s toevoegen. Voor de geinteresseerden, ik vlieg eerst met IB 6650 en daarna met IB 3250!

Na het noorden van Chili doorgeraced te zijn kwam ik zaterdag uiteindelijk aan in Arequipa, Peru. Het is een mooi stadje dat me nog het meeste aan Antigua deed denken met zijn gekleurde huizen en hobbelkeienstraatjes. Ik bezocht hier het mooie Santa Catalina klooster en at lekker veel alpaca-biefstukjes.

Zondag ging ik op pad naar de Colca Canyon. Onderweg stopten we af en toe om plaatjes van vicuxf1axb4s en grazende lamaxb4s en alpacaxb4s te schieten. Ook deed ik een dappere poging om dan eindelijk coca-blaadjes te kauwen maar het was txe9 vies dus voelde ik me liever een beetje slapjes op het hoogste punt van de tocht, zoxb4n 5500 meter. Vanaf daar had je een mooi uitzicht op alle heilige bergen en vulkanen van de Incaxb4s. Er lagen ook overal hoopjes stenen die mensen daar opstapelen. Het idee is dat de stenen wensen zijn en als je je wensen in de richting van je favoriete vulkaan legt dan komen ze uit! Gelukkig gingen we na dit punt weer omlaag en we kwamen aan in een klein dorpje waar een duik in de heerlijke plaatselijke hotsprings natuurlijk op het programma stond. Hier bleef ik een nachtje slapen en de volgende ochtend was het bizar vroeg opstaan om naar de vlucht van de condors te gaan kijken. Helaas waren er maar twee condors en hadden ze niet zoxb4n zin in publiek dus echt een goede indruk heb ik er niet van gekregen. xb4s Middags kwam Karma even langs om mij, die niemand naast zich had zitten de hele tour, te pesten en stopte een uiterst dikke meneer in het stoeltje naast mij. Deze meneer vond het ook niet nodig om zichzelf vast te houden in bochten en kwam dus telkens wat dichter naar me toegeschoven. Enigszins chagrijnig kwam ik weer aan in Arequipa maar gelukkig helpt een alpaca-biefstukje tegen alles. De volgende dag heb ik nog een museum bezocht waarin een mummie van een klein meisje dat door de Incaxb4s aan de vulkaan geofferd was te zien was. Een zeer interessant verhaal; hoe meer ik over deze mensen hoor hoe interessanter ze worden!

Daarna was het op naar Nasca waar ik een mummie-begraafplaats bezocht heb en met een ienymienie-vliegtuigje boven de beroemde Nascalijnen gevlogen heb: mysterieuze patronen en figuren in de woestijngrond uitgekerfd, 2000 jaar geleden. Bijzonder tof om te zien!

En vandaag ben ik dan aangekomen in Lima. Na acht maanden ben ik klaar met reizen! Over twee continenten, elf landen, vijf tijdzones….. van tropische regenwoud tot besneeuwde bergtoppen, van 6000 meter boven zeeniveau tot 23 meter onder water, van de Mayaxb4s via de Incaxb4s tot de Rapa Nui en terug naar de Incaxb4s! Het zit erop, het was geweldig, het is klaar, het is goed zo, ik zeg: Tot Morgen!!!!

Met een afstand van 4000 km tot het vaste land (Chili) en 2000 km tot het volgende mini maar bewoonde eilandje kun je Paaseiland gerust the middle of nowhere noemen.

Paaseiland is echt maar piepklein, er is maar xe9xe9n dorp en op zijn breedste punt is het 24 km breed. Er wonen slechts 4000 mensen op het eiland maar de grote vraag was toch wel: waar dan?? Het lijken er veel minder. De mensen zijn echt superaardig, vriendelijk en behulpzaam; met uitzondering van alle grote enge honden en op paarden voorbij denderende cowboys voelde ik me er 100% veilig en dat is ook wel eens fijn! Dit zijn de trends op Paaseiland: pick-up trucks, een bloem in je haar, boeien (als van een boot) als tuindecoratie, blote voeten (ook tijdens het paardrijden en voetballen), voetballen (zes voetbalclubs, xe9xe9n veld, iedereen komt te paard, het paard wordt half op het voetbalveld geparkeerd….), paardrijden, tonijn-kaas empanadaxb4s, namaak-moai (moai zijn de grote stenen hoofden waar het eiland zo beroemd om is) en non-stop xfcberblije ukelele-muziek!

Even een geschiedenisles over de moai: er zijn zoxb4n 777 stenen moai te vinden op Paaseiland, al dan niet compleet af op een tempel gezet, of half-af nog in de stenen muren van vulkaankrater Rano Raraku of op weg naar een tempel maar nooit aangekomen. Ze werden uit steen gehakt en vervolgens met behulp van touw en boomstammen naar overal op het eiland gerold. Ze zijn ergens in de middeleeuwen gemaakt en tijdens een sociaal conflict, toen Rapa Nui zoxb4n 10.000 inwoners telde en geen bomen meer werden ze allemaal verwoest. Gelukkig waren daar de Japanners en die hebben er een hoop kunnen redden en weer op hun sokkel kunnen hijsen al zijn er ook nog veel plekken waar je die arme drommels met hun snoet op de grond kunt zien liggen. De moai werden vermoedelijk gebouwd als verering van voorouders maar niemand weet het precies. Ergens in 1700 zoveel werd Paaseiland opnieuw ontdekt en wel op Eerste Paasdag door een Nederlander. Het hoort nu officieel bij Chili, iedereen spreekt Spaans maar ook Rapa Nui (de taal van Rapa Nui…).

Voor mijn doen vrij roekeloos kwam ik zonder hotelreservatie na een vlucht van 5 uur aan op Rapa Nui (Isla de Pascua, Paaseiland). Gelukkig was er no problemo en plek genoeg in het enige jeugdhostel van het eiland. Het enige jammere was dat ik zonder reservatie geen bloemenkrans kreeg omgehangen en alle andere mensen wel snik! Gelukkig was ik het enige meisje die in een dormitorio wilde slapen de hele week en als resultaat had ik gewoon een privxe9kamer met eigen badkamer. Diezelfde dag natuurlijk al gelijk mxb4n eerste stenen hoofden gespot en samen met twee Zweedsen gedineerd en de film Rapa Nui (een hollywoodproductie jaja) gekeken. In deze film werd trouwens gespeculeerd dat de moai gebouwd werden om de Goden gunstig te stemmen en hen van het eiland af te halen.

De volgende dag ging ik verder met moai spotten en een afspraak maken bij de duikschool. Donderdag was het dan eindelijk weer eens zover: een nieuw onderwateravontuur! Voor een of andere soapserie hebben ze ooit een namaak moai onder water gezet en dat was natuurlijk tof om even te gaan bekijken. Vrijdag ging ik met drie dames uit Quebec, Canada, een tochtje maken met een auto (ik mocht gratis mee hoera!). Het was een mooie tocht maar toch wel jammer dat ze de hele tijd in hun brabbel-Frans aan het kletsen waren zodat ik geen idee had waar alle grappen en grollen over gingen. Zaterdag was een stuk beter: twee Italiaanse chicoxb4s wilden mij wel meenemen op een auto-avontuur en sindsdien waren we onafscheidelijk. We gingen naar de plekken waar ik al geweest was maar nu met lichtelijk beter weer (ik had het nog niet verteld, maar het weer was niet zo best op mijn subtropische eilandje, gelukkig hield het af en toe op met regenen voor prachtige blauwe luchten-fotoxb4s). Als eerste gingen we naar het prachtige strand van Anakena, denk: blauwe zee, wit strand, palmbomen en een rijtje moai….. en het was ineens ook prachtig weer. Mxb4n chicoxb4s gingen uit de kleren maar ik had mxb4n tas niet zo optimistisch ingepakt dat er een bikini inzat dus helaas… Daarna was het op naar de krater Rano Raraku (zie boven) wat een erg mooie plek was vol met half-affe en half-begraven en half-van-de-heuvel-gerolde moai. Ook gingen we naar Tongariki, een prachtige plek waar 15 moai op een rijtje staan met de zee op de achtergrond.   

De volgende dag deden we praktisch weer hetzelfde (er is niet zoveel anders te doen…). Dit keer had ik wxe9l mijn bikini ingepakt en hoewel de zon weg bleef ging ik toch stug in de zee zwemmen. Het water was zo helder dat je de blauwe visjes die rond je voeten zwommen goed in de gaten kon houden! Maandag was het weer zo triest dat mxb4n chicoxb4s en ik maar een pingpongtoernooi gingen houden. xb4s Avonds hadden de Japanners in ons hostel een Caiprinha-party georganiseerd en laten we zeggen dat het zeer geslaagd was…. De volgende ochtend was het lastig opstaan om naar het vliegveld te gaan en afscheid te nemen van zalig Paaseiland. Gelukkig zaten mijn chicoxb4s in hetzelfde vliegtuig (mxe9t in elke stoel een tv-schermpje jeeeej!) en gingen we aangekomen in Santiago ter afscheid nog heerlijke Sushi eten.

Het was echt een supergeslaagde week en ik ben ontzettend blij dat ik er voor gekozen heb naar Paaseiland te gaan. Ik mis mxb4n chicoxb4s ontzettend want ik zit nu weer ganz alleine in het noorden van Chili. Morgen ga ik op naar Peru en kan de race naar Lima beginnen!!!

Want ja….. ik had mxb4n zonnebril stiekem al wel weer teruggevonden in het internetcafxe9, en ook mijn spelletje is terechtgekomen en zwerft nu door Bolivia in Josiens rugzak, verder vond ik Karin weer eens op mijn pad en kwam ik ook nog een berichtje in het gastenboek van een bodega van mijn nicht Stefanie tegen!

De afgelopen week stond in het teken van vino, gratis vino en nog meer vino! Right up my alley natuurlijk! Mendoza ligt aan de grens bij Chili en is een heerlijke stad met een warm klimaat en ontzettend veel bomen zodat alle straten op elkaar lijken: groen. Met de Noorse Marte kwam ik na een lange busrit aan in een heerlijk hostel met twee uiterst enge honden (want groot en speels). Het was een goede test voor het eerstvolgende bezoekje aan de familie G.H. Nieuwstad! Met Marte ging ik lekker bijkomen van de busreis op het mooie centrale plein. Hier werden wij nog bijna beroofd ware het niet dat wij al lang ingewijd waren in alle rare scenarioxb4s die mensen kunnen verzinnen om je tas af te pakken. Bij elke vreemdeling die op je afkomt pak je gewoon je tas net even wat steviger vast en dat is nooit een slecht idee. Het hele plot bevatte ook een portemonnee gevuld met muntjes die voor onze neuzen "per ongeluk" op de grond gedropt werd en als er xedxe9ts zeldzaam is in Argentinixeb dan is het wel iemand die veel kleingeld heeft. Gedurende mijn hele reis ben ik al doodziek geworden van alle variaties op de zin "No tengo cambio" (ik heb geen wisselgeld) maar Argentinixeb spant de kroon!!!

De volgende dag kwam mijn amiga de Guatemala y Peru, Karin ook naar Mendoza. Met ons driexebn vonden we het hoog tijd voor een bezoekje aan een bodega. Na een uur bussen kwamen we aan bij Norton, een enorme bodega waarvan de wijn zelfs bij Albert Heijn verkocht wordt. Hier kregen we champagne, een tour en gratis wijnproeven na afloop natuurlijk! Ook de dag erna vertrokken we naar een bodega voor de tour en gratis vino en als extra bonus had deze bodega ook een wijnmuseum. Na afloop moesten we weer met de bus terug. En het grote probleem is dat de bus een automaat heeft waar alleen maar muntjes inkunnen….. in een land waar niemand monedas heeft! Na een lange tocht door het gehucht waar we gestrand waren en de eigenaar van een restaurant zelfs voor ons zijn autostoelen naploos en uiteindelijk een ijsverkoper van zijn fietsje trok vonden we dan eindelijk genoeg muntjes (met bij elkaar een waarde van wel xe9xe9n euro….) om ons weer terug naar Mendoza te brengen.

Na een prachtige reis dwars door de bergen ben ik nu in Santiago de Chile waar het voor de verandering (voor deze stad, niet voor mij persoonlijk) lekker zonnig is. Hier moest ik weer eens uit winkelen want schrik niet, maar Toffe Bruine Broek de Tweede is niet meer…. Ja ook ik moest even slikken toen hij rxe1ts in tweexebn ging midden in het internetcafxe9 (waarbij ik natuurlijk wens op te merken dat de stof dun geworden was en ik niet twee maten groter o.i.d.). Gelukkig stond er niemand achter mij en kon ik discreet mijn vest om mijn middel knopen. Vandaag heb ik al mijn boodschapjes gedaan, busticket gekocht, travellerchecks omgewisseld en bibliotheek ingeslagen zodat ik helemaal klaar ben voor mijn vertrek naar Paaseiland morgen!

En ik heb geen zin om fotoxb4s up te loaden!

Normaal als je iets kwijt bent dan zijn er 100 plekken om te zoeken en als je maar lang genoeg doorzoekt dan vind je het ook meestal wel. Not so much als je aan het reizen bent. Zit iets niet meer in xe9xe9n van je twee rugzakken….. zeg dan maar dag met je handje. Het vervelende is ook nog dat je je best wel gaat hechten aan de kleine hoeveelheid spullen die je hebt en het altijd even slikken is als je ergens afscheid van moet nemen. In de afgelopen week ben ik het volgende kwijtgeraakt: een horloge (niets waard behalve dat het wel handig was om te weten hoe laat het was…), mijn spelletje en mijn zonnebril (niets waard behalve dat het wel handig was om niet recht in de zon te hoeven kijken). Daarnaast moest ik wegens niet te overkomen nalatigheid in het functioneren als respectievelijk rugzak en portemonnee afscheid nemen van Rode Rugzak en ook van Schattig Portemonneetje. Heen en weer geschud wordend in het ijskoude water van de Manso rivier bedacht ik me dat het op zich wel tof zou zijn om niet ook mijn leven kwijt te raken maar daarover later meer….

Na een flinke busreis vanuit Buenos Aires kwam ik vorige week zondag aan in Puerto Madryn, aan de Atlantische oceaan. Vlak bij Puerto Madryn ligt de Peninsula Valdxe9s, een schiereiland waar het krioelt van de diertjes. Wederom bevond ik mijzelf op een boot om walvissen te spotten. Ditmaal was het een stuk eenvoudiger om ze te vinden en kwamen ze ook een stuk verder boven het water uit! Het betrof een mama met babywalvis; mama walvis moet babywalvis namelijk gedurende zijn eerste levensmaanden constant drijvende houden aangezien hij volgens onze gids nog niet genoeg "blubber" van zichzelf heeft. Het leverde in ieder geval toffe tafereeltjes op waarbij mama en baby om de beurt even bij de boot kwamen kijken, op zoxb4n 10 meter afstand!! Daarna was het op naar de enorme zee-olifanten die helaas allemaal op het strand lagen te niksen in plaats van in de zee te zwemmen en op die manier de orkaxb4s in ons zicht te brengen. Na nog een klein bezoekje aan heuze pinguins was de tour completo.

Diezelfde avond stapte ik met mijn nieuwe Noorse reisbuddy Marte in de bus naar Bariloche, hxe9t ski-oord van Argentinixeb. Bariloche doet er alles aan om zoveel mogelijk op Oostenrijk en Zwitserland te lijken. Geen gebrek dus aan dure hotels, dure restaurants, Sint Bernards, apfelstrxfcdel, spxe4tzle en….. chocoladewinkels!!! Bariloche is een pittoresk dorpje dat omgeven is door sprankelend blauwe meren en wit besneeuwde bergtoppen. Hier maakte ik een tour door het fantastische landschap naar een zwarte (!!!) gletsjer en mooie waterval. Na alle chocolade vond ik het tijd voor wat actie en ging ik op een rafting-trip. Het was bijzonder om je tot je bikini uit te kleden in een hokje waar je door de spleten de sneeuw op de bergen zag liggen…. bijzonder koud wel te verstaan! Gelukkig kregen we een wetsuit en dergelijke aan. De trip begon rustig, met hier en daar een flinke versnelling waar wij ons als team dapper doorheen sloegen. Vlak voor het einde sloeg het noodlot toe en gingen we woeshhh allemaal het water in. Daar was ik niet helemaal op berekend en het feit dat de boot tot twee keer toe boven mijn hoofd belandde terwijl ik nog geen hapje lucht had kunnen nemen vond ik ook niet plezierig. Toen ik uiteindelijk mijn hoofd weer boven water kreeg was ik een stuk verder afgedreven van de anderen en terwijl het water over mijn hoofd en in mijn mond bleef gutsen vond ik mijn situatie er steeds belachelijker hachelijk uitzien! Iedereen leek weer in de boot te zitten terwijl ik nog, mezelf niet helemaal succesvol tot kalmte manend, met aanzienlijke snelheid door de rivier alle kanten opgesleurd werd. Nooit was ik zo blij om de binnenkant van een boot te zien toen de andere groep mij dan eindelijk uit het water kon vissen. Dat was even schrikken!! En ja….. er zijn fotoxb4s!!! Eenmaal terug aan de wal vonden de Argentijnse jongens die mee op de trip waren mij wel een beetje zielig en probeerden ze mij op te vrolijken met om beurten hun blote billen in mijn gezichtsveld te plaatsen, wat een beetje jammer was. De heerlijke barbecue met rode wijn na afloop werkte beter voor mijn gemoedsrust!

En daarna was het op naar Neuquen (spreek uit: nee-oe-ken) waar ik eigenlijk wel graag dino-voetafdrukken had willen zien maar je kunt natuurlijk niet ongestraft in een koude rivier vallen en ik ben weer eens ziekjes. Daarom ga ik vanmiddag met Marte naar Mendoza om daar vele glazen en flessen wijn te drinken en als het even meezit zie ik mijn veelvuldige reismaatje Karin daar ook weer!

Of Buenos Aires is een magische plaats….

De mensen in Greenwich zullen het vast en zeker niet zo bedoeld hebben maar de zomertijd (ja mensen zxf3mertijd..) laten ingaan op een dag dat ik om half zes xb4s ochtends op het vliegveld moest zijn kwam op mij over als pure pesterij. Met de voorkeursbehandelingen was het ook afgelopen en ik werd daarentegen in Rio hevig aan de tand gevoeld over het feit dat ik niet ook weer een vliegticket UIT Argentinixeb had. Eenmaal in Buenos Aires kon niemand dat echter iets schelen (en aan zomertijd deden ze ook al niet grmbl) dus hiep hiep ik mocht het land weer in!

Toen ik na een eerste verkenningswandeling weer terug in het hostel kwam hoorde ik tot grote verbazing mijn naam met een Australisch accent: het waren twee duikbuddyxb4s uit Utila die ik dus een half jaar geleden voor het laatst gezien had! Ik vond ze toen al gezellig en gelukkig waren ze dit nog steeds en we hebben lekker bijgekletst onder het genot van pizza (uiteraard rond 23:00 genuttigd als ware Argentijnen). Aangezien Buenos Aires wel een hele mooie stad is maar naast tango niet zoveel bijzondere attracties heeft is de beste manier om de stad te verkennen: rondlopen (en gelukkig is er ook een metro). Na een paar dagen rondgelopen te hebben viel ik weer eens in een dip maar ik vond een bijzondere oplossing. De film Zwartboek bleek, met Spaanse ondertiteling, gewoon nog te draaien in BA en hoewel ik `m in Nederland nooit zou kijken zonder bank-kussen voor mxb4n hoofd kocht ik een kaartje. Het was zalig. Twee uur lang Nederland kijken, Nederlands horen en bekende gezichten. De mensen naast mij vonden het vast vreemd dat ik moest lachen toen gemene Carice-mepper Theo Maassen in beeld kwam… maar ik dacht alleen maar: haha die Theo! Een echte opkikker dus. Ik begon meteen plannen te maken en xb4s zondags begon ik met een rondje over de beroemde San Telmo markt, ging ik verder met een Boca Juniors wedstrijd (voor de dames onder ons: daar schijnt Maradona nog bij gevoetbald te hebben…) en eindigde ik met een tangoconcert vergezeld door een Amerikaanse oude knakker die bij mij in hostel logeerde. En wat bleek…. deze oude knakker kende Floor, die in juli in Buenos Aires is geweest…. nou bizar!!!

De volgende dag bleek Zharina, mxb4n zieke reispartner door Bolivia, ook in Buenos Aires gearriveerd te zijn. Ik was alleen niet in het hostel want ik vond het een uitgelezen dag om nieuwe highlights te laten zetten en meteen maar iets aan die vieze nagels van mij te laten doen. De rest van de week heb ik besteed met dingen bezoeken, mijn eerste tangoles, een bezoekje aan Tigre (een combo van Friesland en Giethoorn met een Argentijns tintje) en nog meer rondlopen. De laatste dag in het hostel kwam er weer een bekend gezicht binnen wandelen… het was xe9xe9n van "onze jongens" waarmee ik samen met Cathy naar Semuc Champey in Guatemala was afgereisd, maanden en maanden geleden! Het zou een mooie cirkel zijn geweest als ik dan nu naar huis zou zijn gegaan maar er wachten nog 5 weken van ronddwalen….

Vanochtend ben ik aangekomen in Puerto Madryn. Mijn eerste zeeleeuw heb ik al gespot en morgen hoop ik nog veel meer beestjes van zo dichtbij mogelijk te mogen aanschouwen!

Foto`s onder foto`s….

Vorige week donderdag liet ik Salta achter me; zevenentwintig uur bussen later kwam ik verrassend goed uitgerust aan in Puerto Iguazu in het noordoostelijke puntje van Argentinixeb. De grote toeristische trekpleiser aldaar waren de Iguazu watervallen: watervallen zo enorm en indrukwekkend dat zelfs Eleanor Roosevelt ooit verzuchtte: "Arme Niagara".

De zaterdag daarop vertrok ik daarom met drie Colombianen en een Spaanse (kon ik mooi mijn conversatie-Spaans oefenen in tegenstelling tot mijn normale ‘ik ben een toerist en ik heb dit en dit en dat nodig- Spaans’) naar het Nationale park Iguazu. Gelukkig kunnen Argentijnen goed Nationale parken bouwen waardoor alles er supermooi uitzag en tiptop geregeld was. We hebben eerst een aantal wandelingen gemaakt met prachtige doorkijkjes op de watervallen, een boottocht gemaakt onder de watervallen door, ons op laten drogen op een strandje en als laatste de klapperrrr van het park oftewel de meest enorme watervallen bezocht. Het was echt geweldig mooi! Ik heb nog nooit zoveel water zxf3 hard naar beneden zien komen en Niagara was er idd maar niks bij!

De volgende dag stond de 23-uur durende bus naar Rio de Janeiro alweer voor me klaar. Een omweg die ik pas twee weken geleden besloot te maken onder het motto: waarom niet naar Rio? In elk stadje een ander schatje en in Rio stond Josien (vriendinnetje van thuis) op mij te wachten! Samen brachten we mijn tas naar mijn hostel in Copacabana (wijk in Rio) en na wat boodschapjes gedaan te hebben gingen we het centrum verkennen. Nadat we xb4s avonds bijzonder veel vlees gegeten hadden en terug naar de metro liepen hoorden we ineens toffe muziek. We zetten het op een loopje in de hoop dat het live en buiten was maar het bleek binnen in een soort theater te zijn. Wij vonden net-afgestudeerd nog wel als ‘student’ tellen en konden zo met een flinke korting naar binnen sneaken en wat we daar vonden was werkelijk geweldig!! Het was een soort huiskamertheater waar alles jaren 50 was voor een toneelstuk/muziek-dansshow en zelfs het barpersoneel deed mee! We werden op de eerste rij neergezet en voelden ons een beetje slonzig in ons t-shirt en op slippers terwijl de zaal blijkbaar gevuld was met allerlei Braziliaanse beroemdheden. Af en toe was er een ‘pauze’ en mocht het publiek ook meedansen dus daar gingen we! Superavond gehad!

Verder heb ik in Rio natuurlijk het enorme Christusbeeld bezocht, het Suikerbrood (berg vlak voor de kust), het strand (ik was nog even bang dat ik met mijn rollen het strand niet op zou mogen maar het was werkelijk gevuld met voluptueuze negerinnen hoera!) en de mensen bekeken. Het leven in Copacabana is heel relaxed en alles kan in je zwembroek: joggen, skateboarden, boodschappen doen… geen probleem!

Het was wel even wennen om in een land te komen waar ik de taal niet sprak…. Het voelde alsof iedereen om me heen een enorm spraakgebrek had en omdat ik het telkens maar in het Spaans probeerde keken mensen mij op hun beurt aan alsof xedk een spraakgebrek had. Lastig! Het zal fijn zijn om straks in Argentinixeb me weer gewoon duidelijk en vooral beleefd (hier wijs je en probeer je een woordje, echt beleefd is het in mijn ogen niet) uit te kunnen drukken!

Rio was een toffe omweg die ik niet had willen missen!! Morgen zeg ik Rio en Josien gedag en stap ik op het vliegtuig naar Buenos Aires (schijnt ook leuk te zijn….gniffel). Fotoxb4s beschikbaar!!

Laten we openen met een driewerf hoera!! voor Argentinixeb, wat een heerlijk land!! Als Nederland zo onderhand niet met een gouden randje en een halo erboven in mijn geheugen gegrift stond, zou ik niet kunnen begrijpen waarom Mxe1xima dit land verlaten heeft. Lekker warm, dode koeien op je bord ipv dode kippen, welgestelde vriendelijke locals, weinig zwervers, je kunt gewoon weer xe1lles kopen, niet xe9xe9n boekenwinkel maar wel 10!, nog goedkoop ook, zalig!!

Hoewel het eet-ritme van de Argentijnen mijn slaap-waakritme behoorlijk op zijn kop gooit valt er wel wat voor te zeggen: xb4s ochtends klein ontbijtje, om 14 uur uitgebreid lunchen, bij voorkeur buiten op het plein in het zonnetje en dan om 22:30 aan de hoofdmaaltijd. Gelukkig gaan de restaurants om 20:30 (niet eerder!!) al open zodat ik niet txe9 lang hoef te wachten op mijn biefstuk.

Maar eerst was ik op de zoutvlakten in Bolivia. Zoals te zien in het foto album was het daar buitengewoon prachtig, alsof je op de maan, in de sneeuw en in de woestijn tegelijk was. Het was een driedaagse tour die vooral bestond uit opgepropt met acht personen in een jeep zitten en naar buiten kijken. De kokkin die mee was bereidde drie vullende maaltijden per dag en de chauffeur wist af en toe een nieuwtje te vertellen over wat er te zien was.

Ik was mijn eigen motto over treinen en bussen even vergeten maar kon het me maar al te scherp weer herinneren toen de nachtbus vanuit La Paz vanaf Oruro (waarvandaan je ook een trein kunt nemen…) zeven uur lang doordenderde en trilde en schudde naar Uyuni. Geen oog dichtgedaan. Toch meteen na aankomst met twee zuiderburen een touroperator opgezocht en die had toevallig nog drie plekken: geregeld!! Eerst gingen we langs een kerkhof voor treinen waar de eerste treinen die ooit in Bolivia reden een rustplaats hebben gekregen. Vervolgens was het op naar de zoutvlakten waar we blije special-effect-foto`s maakten en een voormalig koraaleiland met enorme cacti erop bezochten. De volgende dag ging de tour verder door maanlandschappen en langs verschillende prachtige meren met bijzonder veel flamingoxb4s erin. De laatste dag was het vroeg opstaan (half 5!) om onze bibberende lichamen in de geiserstoom te laten hangen om enigszins op te warmen. Daarna stonden er nog wat meren op het programma en toen was het tijd voor mij om naar de Chileense grens te gaan.

De overgang Bolivia-Chili kon niet dramatischer zijn: zodra we al hobbelebobbelend over iets wat niet een pad te noemen was Bolivia verlaten hadden was daar ineens een prachtige geasfalteerde weg, met gele lijnen erop en vangrails ernaast! "Welcome to Chivilization!" zei de buschauffeur. In Chili begon het goede leven al: lekker weer, Nestlxe9 ijsjes, Italiaans eten zoals Italiaans eten bedoeld is…. al moest je natuurlijk nog wel je eigen wc-papier meenemen naar het restaurant….

Maar hier in Salta, Argentinixeb hoeft dat niet! Morgen ga ik 25 uur in een bus zitten naar de Iguazxfa watervallen en als het me ooit lukt om een vliegticket te kopen ga ik daarna op naar Rio!!

Je zou denken dat jarenlang wonen op de ZandBERGenlaan, zes jaar naar school gaan op dxe9 Amersfoortse BERG en in Nijmegen richting BERG en dal wonen je wel zou voorbereiden op La Paz, de hoogste hoofdstad ter wereld op 4 km boven zeeniveau…. maar nee.

Een uitstekende plaats om dus weer eens ziek te worden. En dat is wat ik de afgelopen week gedaan heb! En niks meer eigenlijk.

Maar met mijn tas vol medicijnen ga ik vanavond xf3p naar Uyuni, de zoutmeren in het zuiden van Bolivia. Hopelijk kan ik dan morgen meteen een tour vinden en zodoende weer compleet op schema raken.

Van La Paz heb ik dus weinig gezien, maar wel dit: omdat er toch niemand stopt voor zebrapaden stoppen ze hier mensen in zebrapakken om het voetgangersverkeer te regelen! Hilarisch. En verder heb ik het Nederlandse restaurant gezien om hier lekker bitterballen, hutspot en nasi met kipsatxe9 (met een glaasje cola!) te eten!

Hopelijk de volgende keer ontzettend mooie fotoxb4s uit Uyuni!

En wxe1t voor meer! Het hoogste commercieel bevaarbare meer ter wereld ligt tussen Peru en Bolivia in en gaat bij de klinkende naam Lago Titicaca.

Ook al doet ie er twee keer zo lang over en is ie drie keer zo duur, ik leef bij het motto: waar een trein is, is een betere optie dan een bus. Dus nam ik afgelopen zaterdag de trein van Cusco naar Puno aan het Titicacameer. De trein ging wederom door de meest prachtige landschappen en door wederom te "splurgen" (nee, Karin kan niet trots op me zijn ) voor het eerste klas menu wist ik mij verzekerd van heerlijke culinaire hapjes die om de zoveel tijd opgediend werden. Tien uur later kwam ik aan in een hotelletje in het centrum en boekte ik een tour naar de Islas Flotantes oftewel de Drijvende Eilanden.

Met chagrijnige Israeliers (ik weet het niet, maar die Israeliers hier zijn xe1ltijd chagrijnig, of eigenlijk alleen de meisjes) en jolige Argentijnen bevond ik mij de dag erna op een boot naar Los Uros (weer een andere naam voor de drijvende eilanden). Ik vond het een bijzondere trip. Lang geleden dreven de Incaxb4s deze mensen het meer op en nog steeds leven hier mensen midden in het Titicacameer op eilanden die ze zelf gemaakt hebben van riet en die dus drijven! Ook hun huizen maken ze van riet, net als hun boten en ze eten het ook nog (smaakt als kool). Het was een prachtig gezicht, het blauw van het meer, het groene riet en dan in de verte die eilandjes van geel, droog riet. Om niet kwijt te raken in het riet kleden de vrouwen zich in de meest bonte kleuren. Ze zijn ook niet geschroomd om hard te zeuren dat je hun handicrafts moet kopen maar dat is ook niet zo gek als je bedenkt dat dat hun enige vorm van inkomsten is, verder leven ze van vissen en jagen.

De volgende dag ging ik op naar de volgende stempel in mijn paspoort: Bolivia! Er zit een engeltje op mijn schouder want wxe9xe9r kwam ik heelhuids door een beruchte grensovergang en heb ik mijn geld met de beste wisselkoers van de hele bus kunnen omwisselen (xe9xe9ven internet checken…). In de bus ontmoette ik de ontzettend zieke Zharina met wie ik pretendeerde de beste en oudste vriendinnen te zijn zodat er geen shady grensbeambten ons zouden corneren om onze dollars af te pakken.
En toen kwam ik aan in Copacabana! (niet die van het liedje nee) Copacabana ligt ook al aan het Titicacameer en voor slechts 4 euro regelde ik een prachtige hotelkamer mxe9t uitzicht op het meer en een van de prachtigste zonsondergangen tot nu toe. xb4s Avonds nog lekker een driegangendiner voor 1,70 euro en de conclusie was: Bolivia is goedkoop!

De volgende ochtend kwam ik een immer hoestende en proestende Zharina weer tegen op de boot naar Isla del Sol, waar volgens de legende de Incakoning geboren is. Zij bleef op de boot maar ik ging de uitdaging van de 10km wandeling aan. Met het azuurblauwe water beneden, de roze en groene rotsen op het eiland, de besneeuwde bergtoppen ver ver ver in de verte en een stralend zonnetje was het een prachtige maar vermoeiende wandeling (vooral voor iemand die in geen half jaar een BOM-instructeur van dichtbij heeft gezien). Een lekker kleurtje ook weer eens gekregen! Helaas vooral rood tot nu toe…..

En vandaag ga ik op naar de hoofdstad van Bolivia, La Paz en wel met mijn nieuwe reisbuddy. Hier ga ik een paar dagen rondhangen en cultuursnuiven voordat ik opga naar de zoutvlakten bij Uyuni!

De fotoxb4s komen de volgende keer.

Jaaaa daar was ie dan! En ik was er ook!

Maar first things first. Vorige week woensdag was ik stiekem enigszins teleurgesteld dat ik dit keer gewoon met de toeristenklasse moest vliegen naar Qosco (oftewel Cusco! of Cuzco). Maar gelukkig kreeg ik wel een soort voorkeursbehandeling waardoor ik niet in een rij hoefde te wachten om in te checken maar gelijk door kon lopen…. phieuw! Aangekomen in Cusco stond ik meteen te trillen op mijn beentjes van het hoogteverschil. Het feit dat je eerst 120 traptreden opmoet om bij mijn hostel te komen hielp daar ook niet echt bij. Toch ging ik meteen op zoek naar Anke, een vriendinnetje uit Nijmegen dat Spaanse les heeft alhier. With a little help from my friends kwam ik achter de naam van haar taalschool en knikkende kniexebn of niet, daar ging ik. Na een uitgebreide knuffelsessie kreeg ik van Anke matxe9 de coca en dat werkt gelukkig goed tegen hoogteziekte! Net als chocola eten ….

De volgende dagen stonden in het teken van Cusco ontdekken en veel met Anke afspreken. En ik heb uiteindelijk dan toch mijn eerste salsales gehad bij haar op de taalschool! xb4s Zondags zijn we de heilig Inca vallei ingegaan naar het marktplaatsje Pisac. Daar ben ik helemaal losgegaan en het is maar goed dat ze een pakketverstuurservice hebben in Cusco!

En gisteren was het dan eindelijk zover, en stapte ik in de goed geoliede machine die de weg naar Machu Picchu heet. Je kunt natuurlijk gaan lopen, maar er gaat nou eenmaal een trein en dat is uiteindelijk nog goedkoper ook! De Peruanen werken hier vanuit het principe dat toeristen best veel geld willen neerleggen om naar deze beroemde Inca-ruxefnes te gaan en ik kan ze geen ongelijk geven! Dus plofte ik om 7 uur xb4s ochtends neer in de dure trein (retourtje 80 euro!!), wat al een belevenis op zich was. Omdat Cusco in een vallei ligt moest de trein al zigzaggend omhoog rijden, vooruit, achteruit, vooruit, achteruit etc. Na Cusco is het landschap vooral nog geel en bruin met af en toe wat groen, maar hoe dichter je bij de eindstop, Aguas Calientes, kwam hoe groener het werd! Af en toe zagen we een paar van die rare mensen die aan het lopen waren en de zogenaamde xb4portersxb4, de mensen die alle spullen dragen van de mensen die de Inca Trail lopen. Echt ongelofelijk maar deze jongens dragen zo drie backpacks en nog wat tafels en stoelen de bergen door. Ze zijn de laatste die weggaan en toch weer de eerste die aankomen en natuurlijk hopeloos onderbetaald.

Na vier uur in de trein met stralend weer kwam ik aan in Aguas Calientes. De eerste wolken vertoonden zich al en het werd een race tegen de klok om snel in het hotel in te checken, een kaartje voor MP en de bus ernaartoe te kopen en hup als vee in een busje gedreven te worden. Maar het geluk was met mij en mijn eerste blik op Machu Picchu was er een die baadde in het zonlicht! Het was echt ongelofelijk dat ik er dan echt stond, behoorlijk indrukwekkend! Gelukkig bleef het de hele middag behoorlijk zonnig op drie druppels regen na. Toen ik dacht dat ik alles gezien had vond ik dat ik beter mijn geld eruit kon halen door hxfap weer de berg naar het eerste uitzichtpunt op te klimmen, wat een groepje Engelsen die mij daar al eerder gezien hadden bijzonder grappig vonden. De sfeer op Machu Picchu was ook erg speciaal. Iedereen hielp iedereen met fotoxb4s maken, klauteren en de weg wijzen. Af en toe kon ik mij verdekt opstellen om bij een Engelse gids af te luisteren maar verder heb ik lekker alleen rondgebanjerd. Het was echt een hoogtepunt!

Nu blijf ik nog 2 dagen in Cusco en reis daarna door via het Titicaca meer naar Bolivia. Fotoxb4s onder fotoxb4s! Dat was iig het plan…. maar ik zit op de sloomste computer ever en daarom komen de fotoxb4s donderdag pas!